Menorca met alleen handbagage: past dat echt?

Menorca is een eiland waar je weinig nodig hebt. Dat klinkt als een dooddoener tot je er bent geweest. Twee weken lang bestond mijn dagelijkse outfit uit een zwembroek, een linnen shirt en slippers, en de enige keer dat ik iets anders aantrok was voor een etentje in Ciutadella. Toch stond er een koffer van 23 kilo in de kofferbak van de huurauto, en die koffer heeft veertien dagen lang niets anders gedaan dan open op de vloer van het appartement liggen. Het jaar erna heb ik het anders gedaan. Alleen handbagage, retour Eindhoven-Mahón.

Ik ga niet doen alsof dat voor iedereen werkt. Voor Menorca is het wel verrassend logisch.

Waarom juist dit eiland zich ervoor leent

Het eiland is klein. Van Mahón naar Ciutadella rijd je in drie kwartier, dus je hoeft geen dagen aan bagage tussen locaties mee te zeulen; je slaapt meestal op één plek en rijdt vanaf daar naar de calas. Daarbij is het klimaat van mei tot oktober voorspelbaar warm. Je hebt geen regenjas nodig, geen tweede paar schoenen voor de kou, geen dikke trui. Eén vest voor de avond aan de haven is genoeg, en zelfs dat gebruikte ik nauwelijks.

Dan het praktische punt waar niemand het over heeft. Veel calas op Menorca bereik je alleen te voet. Cala Macarelleta, Cala Pregonda, Cala Escorxada. Je loopt twintig minuten tot een uur over een zandpad of over het Camí de Cavalls, en wat je die dag meeneemt past in een rugzak. De rest van je spullen ligt ondertussen gewoon in het appartement.

Dat het eiland zo wandelbaar is gebleven is geen toeval. Menorca is sinds 1993 in zijn geheel biosfeerreservaat van UNESCO, wat betekent dat er strenge grenzen zitten aan bebouwing langs de kust. Daardoor liggen er nog altijd calas waar je alleen via een pad komt, en niet via een parkeerplaats met een strandtent erachter. Welke routes de moeite zijn en hoe lang je erover doet, staat overzichtelijk bij elkaar in het wandeloverzicht van Menorca.nl.

Wat er wel in moet

Na twee reizen heb ik het lijstje teruggebracht tot vier zwembroeken of bikini’s, vijf shirts, twee korte broeken en een lange broek voor de avond. Vier stuks zwemkleding lijkt veel, maar ze drogen niet altijd op tijd en niets is vervelender dan een klamme broek. Slippers, waterschoenen en één paar sneakers dat je aanhoudt in het vliegtuig. Het grind bij Cala Pregonda is scherper dan het lijkt, dus die waterschoenen zijn geen luxe. Verder zonnebrand in factor 50, een snorkelbril, een dunne microvezelhanddoek en een boek. Dat boek heb je nodig, want de siësta bestaat op dit eiland echt en tussen twee en vijf is er weinig anders te doen.

Een föhn hoef je niet mee te nemen, die zit in vrijwel elk appartement. Een strandlaken koop je voor een paar euro bij de Eroski. En de helft van de kleding waarvan je denkt dat je hem misschien wel nodig hebt, blijft thuis.

Dat laatste is het moeilijkste deel.

Het formaat is het hele verhaal

Hier gaat het meestal mis. Mensen kopen een tas die bij de ene maatschappij past en bij de volgende niet. Vueling, Ryanair en Transavia hanteren alle drie eigen maten, en die veranderen ook nog eens om de paar jaar. De praktische oplossing is een koffer kiezen die binnen de strengste maat valt die je waarschijnlijk gaat tegenkomen, en er daarna niet meer over nadenken.

Een handbagagekoffer van 55 bij 40 bij 20 centimeter komt overal doorheen, ook bij de maatschappijen die met een meetbak bij de gate staan. Ga je voor 55 bij 40 bij 23, dan gok je erop dat er niemand meet. Meestal gaat dat goed. Meestal.

Let bij het kopen vooral op het eigen gewicht. Er zit al snel twee kilo verschil tussen een polycarbonaat model en een goedkope ABS-variant, en bij een gewichtslimiet van tien kilo is dat een vijfde van je ruimte. Bij de betere lederwarenzaak en bij de grotere webshops staat dat gewicht bij de specificaties; bij de prijsvechters moet je er zelf naar zoeken, wat op zich al iets zegt.

De grens van het systeem

Dit werkt niet altijd, en ik zou oneerlijk zijn als ik dat niet zei. Ga je met twee kleine kinderen, dan is handbagage een illusie. Duik je, en neem je eigen uitrusting mee, ook niet. En als je in oktober gaat, wanneer het ‘s avonds terugloopt naar een graad of zestien, wil je toch een trui en een jas mee.

Maar voor een gemiddelde zomerweek, met een appartement met wasmachine en een supermarkt op vijf minuten, is een grote koffer vooral iets wat je van de bagageband moet halen en weer moet inladen. Ik heb het niet gemist. De eerste keer dat je bij aankomst in Mahón gewoon doorloopt naar de huurautobalie terwijl de rest bij band 2 staat te wachten, ben je verkocht.

Esther

Gran Canaria expert